“Casti i duhur … vjen kur nuk e pret, apo edhe kur je ne gjendje fataliteti, kur mendon qe ndoshta puna jote nuk do njihet asnjehere … kerkimit ne art nuk ja sheh fundin sepse ai vazhdon paralelisht me jeten tende. Tani ndodhem ne La Scala qe me te drejte quhet kryekeshtjella boterore e muzikes, per te kenduar operen “Manon” te Jules Massenet ne rolin e Manonit. Per mua nuk eshte hera e pare qe kendoj ne "La Scala". Kam kenduar para shume vitesh ne nje koncert, por eshte hera e pare me nje rol protagonist."

***

Para disa kohesh, mos gaboj kur Jaho debutonte me Traviatan ne Covent Garden ne Londer, me ate histori pikante pas pamundesise se Nebretkos e caktuar fillimisht per rolin kryesor, lajmerim ne çastin e fundit, fluturim i rrufeshem per Londer etj etj. ne mes se vales se ekzaltimit te natyrshem per suksesin gur-kilometrik te karrieres per nje bashkekombase, dikush pyeti: “po ne La Scala, a ka kenduar?” Pyetja kishte brenda shumeçka, nje lloj terheqje vemendje per tejkalim mase ne eufori, pritshmeri, vleresim, karshillek pavetor etj. E gjithe kjo lidhej jo aq me emrin e Ermoneles, se sa me hijen e rende, soverene te emrit La Scala. Ermonela, siç mora vesh me vone, pat kenduar ne La Scala, por jo ne nje produksion qe te ishte nen firmen e saj si rol kryesor, siç po ndodh tani me “Manon”, premiera e te ciles eshte me 19 Qershor.

Aura e Ermoneles, e pare me syte e nje shqiptari qe sheh me teper se sa kubaturat e skenes, vjen perveç nivelit artistik, edhe nga nje fare hiri prej Hirusheje qe ajo perçon, nje element prej perralle, deri nga perkimi ne tingullim prej Cinderele i emrit;  ajo vjen nga nje familje ushtaraku kryeqytetase, “babi dhe mami” i saj nuk ishin te fushes se muzikes dhe artit. Nuk do kish asnje te keqe po te ishte ashtu, natyrisht, por gjithesesi, fakti qe Ermonela nuk ka asnje reference te tille prinderore e familiare, i shton pa dashur nje shtrese hijeshie me teper. Kam folur disa here me Ermonelen, kam publikuar ne net lajmerime mbi shfaqjet e saj, si dhe suksesin, kemi pare disa emisione te TV-ve shqiptare dhe te huaja, Ermonela eshte pa fjale nje person tashme i rrenjosur mediatik. Por duke ditur ndjeshmerine e saj ndaj shikuesit shqiptar, mendova ta shoqerojme sopranon tone per tek dera e La Scales, ashtu shqiptarçe, siç dime ne, “o me hair e me te mbare”. Pra thashe qe jo vetem t’i urojme sukses, por edhe ta sjellim midis nesh me biseda te meparshme si dhe me te fundit fare, apo dhe foto qe i nxjerrim per here te pare ne nje media, siç eshte Peshku pa Uje.

Natyrisht nje nga te parat biseda qe kam bere ishte lidhur me familjen e saj pa nje lidhje te drejtperdrejte me boten e muzikes. Ermonela kur eshte bere kjo bisede sapo kish humbur, krejt para kohe, nenen. Dhe ishte ne prag te nje produksioni te Madama Butterfly-t. E cila e sillte prane me te emen, ne nje menyre te pdukshme, siç zakonisht jane gjerat e brendshme te jetes. Bisedat i kam te ruajtura, dhe po i sjell ketu me nje editim minimal, dhe me shqipen e saj te ruajtur fort mire; lidhur me sa me lart, ajo thote:

“Kendimi i kesaj opera ka kurorezuar nje enderr shume te madhe dhe te dyfishte, ne kete rast. Njohja me kete veper ka qene qe femije, rreth moshes 4-5 vjece. Mbaj mend si tani qe u dha ne TV filmi Madama Butterfly bardhe e zi, dhe me shume kuriozitet e kam pare, pasi qe shume i lakuar titulli i saj nga nena ime… pasi mbaroi filmi mbaj mend qe mami nuk ndalej se qari, por nuk e kuptoja pse dhe e shikoja me shume kureshtje dhe  keqardhje. OK, me vone une u bera kengetare opere - zgjedhja ime personale dhe kam qene shume e perkrahur dhe e mbeshtetur nga familja ime… asnje pengese… por me vone, shume vone, kam zbuluar qe Madama Butterfly kishte qene endrra e nenes sime gjithashtu, por per arsye familjare nuk arriti ta realizonte, peng qe e ka ndjekur deri ne fund te jetes se saj. Para rreth disa vitesh, kur u ftova per te kenduar Traviaten ne Tirane, pasi kisha bere te mundur ardhjen e Massimo Ranierit si regjizor te kesaj opere, te cilen e patem realizuar perpara ne Trieste, mami nuk erdhi dot te me shikonte ne opera se qe e semure, por me premtoi qe do bente te pamunduren dhe nuk do te vdiste pa me pare nje here si Madam Butterly… e cila do ishte kurrorezimi i endrres se saj nepermjet meje, pra donte te me shikonte ne kete rol.  Nuk arriti dot… jeta eshte e paparashikueshme… humba para kohe njeriun me te dashur, NENEN time…

Ne ate periudhe, une kisha debutuar ne Philadephia me operen ”Boheme” te G.Puccinit ne rolin e Mimise dhe pritja qe me beri publiku qe teper entuziaste dhe ne fund te atij produksioni drejtori i teatrit se bashku me dirigjentin me thane te zgjidhja nje rol qe une e kisha per zemer dhe nuk e kisha kenduar deri ne ate periudhe… u propozova Madama Butterly… me pane pak te habitur, pasi eshte nje rol shume i veshtire nga te gjitha anet, vokale dhe dramaturgjike… por e pranuan… keshtuqe kjo opera u vendos ne program per mua; ne nentor te 2006, kjo. Opera u programua te vihej ne skene ne tetor 2009. Nder kohe me propozuan te kendoja ne Operen ”Turandot” po te Pucinit ne shkurt 2009, ne rolin e Lis, nje rol tjeter tragjik dhe qe nje sukses i plote edhe ai…. ama te gjithe prisnin Madama Butterfly-n. Me Madama Butterfly teatri kishte bere edhe nje sfide tjeter…do te hapte dhe inauguronte hapjen e stines operistike, keshtu qe pritshmerite ishin te shumta, por dhe sfiduese, per vete faktin qe ne ate periudhe te veshtire ekonomike disa prej teatrove u mbyllen; te gjitha mediat i kishin syte tek ky perurim. Atehere filluan gjerat mire, pasi duke pasur nje njohjeje me publikun e Philadelphias, biletat kishin filluar te shiteshin me muaj perpara… mediat po flisnin me muaj perpara… dhe kjo gje pa diskutim te ben te ndihesh mire ne egon si artist, por edhe me nje pergjegjesi shume te madhe, sidmos per nje rol qe nuk e kisha kenduar asnjehere.

Provat shkojne mire fare dhe bashkimi dhe puna e detajuar me dirigjentin bejne qe cdo dite te gjejme dicka te re dhe interesante ne kete opera; ne nje fare menyre ne po rrezonim nje steriotip te saj te deriatehershem… domethene qe gjithmone e kane kenduar kengetare te medha ne moshe, e jo vetem, pra  me zera te medhenj: kjo eshte te kendosh fort dhe me dramaticitet qysh ne fillim… e te tjera gjera te zanatit… Personazhi ne fjale eshte vetem 15-vjec… beson teper teper tek dashuria e saj, fjalet e saj jane fjalet e nje adoloshenteje me ate pasionin dhe besimin  verber, por te per te vendosur, ne disa momente edhe per te qeshur….dhe qe ne fund, ne moshen 18 vjeç, per shkak te nje zhgenjimi vendos po me ate vendosmeri te vrase veten, sepse nuk mund te jetoje pa nder… norme e kultures se saj, dhe le te iki gjene qe ajo do me shume ne kete bote, femijen e saj… historia eshte e njohur, besoj, e kesaj opere… Duke u nisur nga ky pikeveshtrim m’u rrezuan te gjitha ato mite e besime qe kisha duke degjuar  kengetare  qe e e kishin kenduar kete rol… Fillova te ndihem si nje 15-vjecare, te rikthehem ne ate moshe, me ate vrull, besim, pasion etj duke futur brenda edhe studimet qe kisha bere mbi jeten e geishave etj… dhe akti i pare qe eshte edhe ceremonia e dasmes dhe e njohjes me Pinkertonin…. e kam kenduar me nje delikatese dhe me nje bueqeshje kostante, kurioze etj., gje e cila qe ne fillim e la publikun pak te çakorduar, pasi prisnin nje soprano tipo Monserrat Caballe…

Akti i dyte eshte me i veshtiri, pasi eshte i gjate dhe ka gjendje emocionale qe ndryshojne ne çast dhe duhet pasur nje kontroll shume i forte vokal dhe psiqik, pasi eshte prania e femijes, te cilin ajo e ka rritur ne periudhen qe Pinkertoni ishte ne Amerike dhe ka çaste qe tregon anen e saj e zemeruar, te zhgenjyer, te gezuar dhe anen e saj ne raport me femijen… Dhe ne aktin e fundit vetvrasja… domethene jeta e nje njeriu ne 3 ore me te gjitha gjendjet emocionale… u perpoqa te gjej te gjitha keto ndryshime duke u bere sa me e besueshme… duke vene veten ne nje situate te tille, dhe me beso qe misherimi arriti ne pike te atille sa ngasherehesha dhe qaja megjithemend dhe ne disa momente perpak sa nuk e humba kontrollin, por arrita ta beja te funksiononte dhe e qara shoqerohej sebashku me kendimin duke krijuar nje elektricitet ne salle qe dukej sikur po jetohej jo nje personazh teatri por nje jete e vertete… dhe rrezultati qe, qe ne unison, filloi nje ngasherim kolektiv! Dhe ne fund pas vetevrasjes, finalja e operes, mbyllet perdja… Une nuk arrij dot te qendroj ne kembe, pasi e kisha jetuar aq shume ate emocion, saqe isha e mbuluar ne lote… Mezi arrij te shkoj ne mes te skenes vetem per te marre duartrokitjet e para te publikut… ngrihet perdja dhe i gjithe auditori ne  kembe duke uleritur… standing ovation i gjate dhe une e perulur ne respekti dhe ne shenje çlirimi e mbuluar ne lot.

Ne kete produksion dua te veçoj nje moment teper teper emocionues qe me ka mpire dhe me ka mbushur zemren duke me bere te ndihem si nje femije e vogel e lekundur ne krahet e Nenes… ne njeren prej shfaqjeve  kur dola te merrja duartrokitjet ne fundin e operes pashe qe ne katin e dyte te salles disa bashkeatdhetare leshuan si çarçaf nje flamur shqiptar… sa e pashe u mpiva dhe fillova te dridhesha… nje ndjenje, nje emocion aq i bukur, aq prekes saqe nuk e pershkruaj dot… doja te fluturoja e ti perqafoja te gjithe me rradhe, edhe pse nuk njihja asnje prej tyre… me kane beret e ndihem ne qiellin e shtate… dhe e gjithe salla po shikonte dhe po thonin cili flamur eshte… por kur me pane qe nga skena u dergova te puthura... ate nate e moren vesh te gjithe… sa te mrekullueshem jane shqiptaret... tingelloj shume anakronike, por nuk ka si rrenjet e tua...”

Ketu e pyes Ermonelen, ngaqe kam degjuar diçka, me teper thashethem urban, se mos gaboj me shqiptaret ajo ka jo vetem episode te tilla mallengjyese, por edhe ndonje te pakendeshem. Ajo e kupton qe une dua diçka te rrefyer nga vete ajo, ne vete te pare. Thote:

“Persa i perket episodit jo te kendshem dhe me mire ta quajme pake te trishtuar, saktesisht ka qene keshtu:

Ne operen L’elisir d’amore ne aktin e dyte eshte nje loje qe bejne personazhet ne loje, nese mund te them. Eshte Adina (rol te cilin po kendoja) dhe Dulcamara (personazhi tjeter qe ne Tirane e kendonte Sidrit Bejleri)...kane nje kenge (barcarola ne 2 zera)... Ne regjine qe ishte parashikuar ne kete produkion regjizori Armand Bora kishte bere qe kjo kenge te me jepej nga Dulcamara per ta kenduar se bashku me te, dhe ishte parashikuar nje flete muzike ku ishte shkruar... dhe ne prova cdo gje ne rregull...

Ne shfaqjen time (naten e trete!) ne vend te saj m’u dha nje leter anonime... ku ishin ngjitur copa gazetash, etj… duke formuluar tekstin qe personi qe e shkruante ishte nga ministria e Kultures (sigurisht qe qe nje loje pak e ulet nga dikush tjeter...) dhe qe vendi yne njihte dhe kishte vetem nje soprano (dhe per respekt te saj si kolege dhe mike nuk dua t’i them emrin, sepse e di qe ajo nuk ka lidhje personalisht)... dhe te gjithe  biografine e karrieres se saj... Sfidoj secilin te me thote qe ne nje situate te tille cdo gje te mbetet mosperfillese brenda tij; pastaj isha ne mes te shfaqjes. Ndoshta duhet te kisha ruajtur letren, por duhet te mendoje dhe te ishe ne te njejten kategori me personin qe e kish shkruar dhe instinktivisht... nuk them qe jam shenjtore, sidoqofte, ne vend ta mbaja letren (sipas regjise)... duke u dridhur e mora dhe e bera copa copa te vogla sa nuk mundja me te gjeja nje cope ku ta grisja ne dysh... dhe si femije e hodha ne formen e debores dhe me nje eufori histerike po kendoja duke levizur pa pushim... pasi qe nje lloj stressi dhe nervozizmi qe duhet te shkarkoja ne nje fare menyre... Ndjenja qe provova qe me nje kendveshtrim shpirteror te gjere… jetime ne vendin tim (jetime persa i perket publikut te gjuhes sime... ndjenje kjo qe me kalimin e kohes m’u sherua, por me me beri te ndihesha me e rritur).

Ky perjetim i trishtuar la nje lloj gjurme tek une, por nuk me mposhti... sepse ajo leter ndoshta m’u dha pikerisht ne mes te shfaqjes qe ta lija shfaqjen ndoshta, apo te bllokohesha ne skene  - ne fakt shkaktoi te kunderten. Kisha arritur shumeçka deri perpara se te vija te kendoja ne Tirane kete opera; kisha arritur te çaja dhe te kisha sukses te vazhdueshem ne shume teatro te botes, ku ka konkurrence dhe çdo gje eshte me te djersitur per te arritur deri aty, e prap, megithate goditje shpirterore ma dha nje episod i tille; por jo sa te humbja kontrollin.

Nje kunderpeshe, kompensim, nje ndjenje po kaq e forte por ne kah te kundert, sikur fati e donte kete gje: pas jo shume kohe qe kish ndodhur kjo qe thame me lart ne Tirane, kendoj ne USA Bohemen ne rolin e Mimise ne Detroit... Teater gjigand, teatrot ne Amerike jane 2-4 fish i teatrove ne Evrope. Ne kete produksion ishim kengetare nga shume vende te botes, Kina, Hungaria, Meksika, Spanja, Amerika, une etj....dhe normalisht cdo shfaqje secili kengetar nuk ndihej vetem, sepse perfaqesohej nga nje pjese e komunitetit te vendit te tij....pervec meje...por nuk dihesha keq per kete gje (me ate precedent qe kisha kaluar ne Tirane). Drejtori i teatrit, David Dicchiera, nje zotni burre dhe nje person me teper potence me vjen pas njeres prej shfaqjeve dhe me thote si eshte e mundur qe vetem bashkeatdhetaret e mij nuk kishte pare ne teater. Une ul koken dhe i them qe pritjen me stading ovation qe me ben ky popull (i Amerikes) me ben te ndihem sikur jam ne vendin tim... nuk kisha cfare t’i thoja ndryshe, edhe pse mosha e tij e thyer dhe pervoja njerezore nuk mund te mos e vinin re trishtimin ne syte e mi duke thene nje shprehje te tille. Ne fund me thote qe ne shfaqjen finale do me bente nje te papritur. Mendova ndoshta ndonje feste, propozime pune, kontrata etj. Erdhi shfaqja e fundit dhe ne mbylljen e perdes dal dhe marre perseri standing ovation nga publiku i Detroitit dhe futem ne dhomen time per t’u nderruar, hequr makiazhin etj., kur troket ne dere dretori i Teatrit dhe me thote: a je gati per surprizen?

Une isha ne dhome me shokun tim te jetes, si gjithmone, dhe i them qe po. Hap deren dhe shikoj nje rradhe te gjate prej 13 vetash qe te perlotur me thone ne korr: Te lumte goja, moj cupe, na nderove, edhe tani qe po e shkruaj jam ne lote... U emocionova aq shume sa per disa sekonda nuk thoja dot asnje fjale... u shokova... nuk e besoja dot... dhe me pas drejtori i teatrit me tha qe ishte interesuar dhe kishte zbuluar qe ne Detroit eshte nje komunitet shume i madh shqiptaresh, te cilet kane stacionin e radios dhe TV ne shqip, aktivitete etj. dhe jane shume te organizuar... dhe ju kish ofruar biletat dhe i kish ftuar per mua qe te mos ndihesha ”jetime nga publiku im ne Amerike”. U ulem dhe folem bashke me ta, nder te cilet Mergim Korçen po permend etj. shqiptare nga Kosova  qe ate dashuri per vendin e tyre po e ofrnin tek une.”

Lakorja ngjitese e suksesit te saj, me gjithe zig-zaget e vogla, te natyrshme, tani erdhi ne nje kulm. La Scala! I them: neqoftese operat e botes do i quanim keshtjella, dhe sukseset pushtime, tani je ne prag te pushtimit te kryekeshtjelles. Pra erdhi “çasti i duhur” (“es ist Zeit”). Ajo, qe ka pasur disa caste “te duhura”, thote:

“Casti i duhur…  vjen kur nuk e pret, apo edhe kur je ne gjendje fataliteti, kur mendon qe ndoshta puna jote nuk do njihet asnjehere… kerkimit ne art nuk ja sheh fundin sepse ai vazhdon paralelisht me jeten tende. Tani ndodhem ne La Scala qe me te drejte quhet kryekeshtjella boterore e muzikes sikurse thua, per te kenduar operen “Manon” te Jules Massenet ne rolin e Manonit. Per mua nuk eshte hera e pare qe kendoj ne Scala. Kam kenduar para shume vitesh ne nje koncert, por eshte hera e pare me nje rol protagonist. La Scala me erdhi ne disa rrethana te papritura. Isha ne Vjene ne Staatsoper, nje tjeter “keshtjelle” me qe ra fjala, me Traviatën, dhe pas premieres me propozohet La Scala. La Scala kish programuar kete opera franceze me nje ekip dhe produksion te prodhimit te gjithe francez, dhe heroina e saj qe Nathalie Dessay, nje soprano e njohur franceze. Por ajo ishte terhequr, them ne ate moment qe m’u ofrua roli, dhe meqenese venia e kesaj opera kish levizur edhe makinen e fuqishme mediatike te te gjithe botes operistike, drejtuesit e La Scalas kerkonin nje heroine qe te ishte aktualisht “on the top”, pasi eshte nje opera shume e gjate, me 5 akte, ku ne cdo akt ndodh shnderrim psikologjik i personazhit te Manonit ,dialoge ne frengjisht etj etj. Propozimi i tyre ishte per dy soprano: Anna Netrebkon, e cila e kish bere kete produksion ne MET, dhe mua; vendosim qe 2 shfaqje t’i beje Anna dhe 5 t’i bej une. Pranoj dhe fillojne pregatitjet ne Scala, por kur provat arrijne ne fundin e tyre, Anna Netrebko terhiqet dhe si pasoje i tere produksioni eshte i imi. Premiera fillon te marten ne daten 19 Qeshor.

Por edhe nje here per çastin e duhur:  natyrisht qe ai vjen kur s’e pret, puna eshte a je gati? Sepse “i duhur” eshte thjesht nje fjale, qe e perdorim per te zbutur ate qe duam te themi: “i veshtire”. Sepse nuk mund te jete “oportunitet” po nuk qe i veshtire. Dhe te kuptohemi, rezultati eshte bardh e zi. Nuk ka te mesme; nuk ka fitore gjysmake, ka ose triumf, ose deshtim. Kujtoj “pushtimin” e Londres (tash kthehem cdo vit atje dhe jam si ne shtepine time), ose ate te MET, ku kam kenduar Traviaten ne 2009… do kthehem prape atje, por pak me vone, sepse kam kontrata te firmosur me kohe ne vende te tjera, Paris, Berlin,Tokio… Po e le menjane modestine: te gjitha keshtjellat e Operes boterore i kam marre me role kryesore, nuk kam ndonje “keshtjelle” per te pushtuar. Shijoj nderkaq çdo çast e detaj te karrieres sime dhe perpiqem te bej me te miren, te jap emocion te sinqerte me te cilin mund te identifikohet cdo qenie njerezore, pavaresisht nga raca, gjuha etj… Gjersa te shoh qe nuk do mundem me, pasi asgje nuk zgjat perjete… do terhiqem nga skena dhe do doja te ndaja pervojen time me brezin me te ri.”

Jam kureshtar, i them, si eshte nje dite e rastesishme ne prag premiere, ose edhe e çfaredolloj shfaqjeje. Thote:

“Dita ime e zakonshme ne pregatitje e siper perpara nje shfaqje me duket krejt normale, jo shume interesante do thosha, me disa rituale gati rutinore, do thosha. Ne mengjes ngrihem zakonisht heret, por kur kam shfaqje perpiqem te zgjohem sa me vone, sepse gjumi eshte nje nder burimet e energjise per nje kengetar - dhe jo vetem per te. Zakonisht mengjesin e bej ne apartament dhe qendroj sa me shume vetem, sepse kam nevoje te perqendrohem ne menyre totale per ate qe me pret… Nje shfaqje e permasave te tilla ka shume presion, shume tension, je ne “shenjester” nga mediat, kureshtja e mijerave, te cileve duhet t’u japesh ne menyre totale çdo gje tenden ne ato 4 ore ne skene etj etj… e tere kjo kerkon perqendrim total mbi vetveten, keshtu qe nje mengjes i mire substancial eshte domosdoshmeri. Bej stervitje fizike e cila ndihmon ne formen trupore, e zgjon trupin. Kjo e gershetuar me ushtrimet e diafragmes, muskul ky qe eshte themelor per tekniken vokale dhe qendrueshmerine e zerit, duke e ditur qe kendojme pa mikrofon. Eshte shume qetesuese edhe nje shetitje ne qender te qytetit ne te cilin ndodhem, ne kete rast ne Milano, por gjithmone duke evituar ambjentet me njerez dhe me zhurme, kerkese kjo e perqendrimit dhe e energjive… e shmang ‘shopping’  - kete e bej ne ditet kur nuk kam shfaqje. Dua shume te lexoj, por edhe kete e bej ne ditet e tjera dhe jo ne diten e shfaqjes. Kjo dite kalohet ne nje qetesi absolute vokale… nuk them as edhe nje fjale deri sa shkoj ne teater… harrova vetem kur zgjohem e hap syte ne mengjes, kontrolloj pak zerin ne menyren tone profesionale, thjesht per te pare nese çdo gje eshte OK me fytin, çka te jep nje lloj qetesie psikologjike profesionale. Komunukimi me njerezit e familjes, me menaxheret behet nepermjet nje mesazhi ose nje telefonate te shpejte me sekonda para shfaqjes. Njerezit me te cilet jetoj dhe stafi me te cilin punoj e dine nje nevoje te tille, te nje pushimi absolut vokal, dhe komunikimi behet sa me i shkurter dhe vetem per te me ururar suksese etj…ato fjale per te cilat ke nevoje shume kur je vetem perpara nje ngjarje apo pune te tille. Jam vetem dhe larg familjes dhe pikerisht kontakti dhe mirekuptimi me te jane nje mbeshtetje e pazevendesueshme psikologjike. Pra, per diten qe pyete, çdo gje eshte e lidhur dhe ne funksion te profesionit, shfaqjes se radhes.”

S’i them me asgje. Vetem i uroj, si shume e shume dashamire, suksese. Dhe e pyes, Mona, po sikur ç’kemi thene, te mundohem mos i bej publike ne nje blog shqiptar, ku te kane pare dhe te kane dashur edhe me pare, qe quhet Peshku pa Uje, si thua. Dhe ajo, qe me ka thene se eshte terhequr jo pak nga mediat, e sidomos nga media shqiptare, per arsyet e saja, nuk ngurron per asnje sekonde: Natyrisht. E quaj nje privilegj!

Ne klasen e trete tek "Kushtrimi i Lirise"

Foto: Fadil Berisha

Nga grimca te se kaluares (Video): Femijet dhe Muzika